Prawo turystyczne – najnowsze zmiany

Impreza turystyczna

Dnia 1 lipca 2018 roku wejdzie w życie ustawa z dnia 24 listopada 2017 roku o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych. Ustawa ta stanowi transpozycję do rodzimego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2015/2302/UE z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych, zmieniającej rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE oraz uchylającej dyrektywę Rady 90/314/EWG.

Ustawa o imprezach turystycznych przede wszystkim zmienia się na korzyść praw konsumenta. Prawo turystyczne tam uregulowane wprowadza nowe definicje podstawowych sformułowań, w sposób precyzyjny określa, co musi znaleźć się w umowie o udział w imprezie turystycznej, a także korzystnie dla konsumenta modyfikuje kwestie związane z odpowiedzialnością za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy o usługę turystyczną.

Przez wzgląd na specjalizację w zakresie prawa turystycznego warto wskazać najważniejsze zmiany z perspektywy konsumenta, które wejdą w życie 1 lipca.

Nowe definicje w prawie turystycznym

Przede wszystkim należy ustalić, do jakich usług nie stosujemy nowych przepisów. Ustawodawca precyzuje, że akt prawny nie znajduje zastosowania do usług oferowanych okazjonalnie, na zasadach niezarobkowych i skierowanych tylko do ograniczonej grupy podróżnych. Nadto, nie dotyczy usług świadczonych na podstawie umowy generalnej o organizowanie podróży służbowej, a także usług trwających krócej niż dobę, jeśli nie obejmują noclegu.

Usługi turystyczne od 1 lipca 2018 roku rozumiane będą jako przewóz pasażerów, zakwaterowanie (gdy celem nie jest pobyt), które nie jest nieodłącznym elementem przewozu, wynajem pojazdów oraz inne usługi świadczone podróżnym, gdy nie stanowią integralnej części usług wymienionych wyżej. Impreza turystyczna będzie zaś rozumiana jako połączenie minimum dwóch różnych usług turystycznych na potrzeby jednej podróży lub wakacji, na przykład pod warunkiem, że nabywane są w jednym punkcie sprzedaży czy oferowane są w jednej cenie całkowitej, która obejmuje wszystkie te usługi.

Ustawodawca definiuje także pojęcie powiązanych usług turystycznych, które oznaczają połączenie minimum dwóch różnych usług turystycznych, które nie stanowią imprezy turystycznej, jednak usługi te są nabywane na potrzeby tej samej podróży lub wakacji, objęte odrębnymi umowami z dostawcami. Chodzi zatem o sytuacje, gdy przedsiębiorca świadczący usługi turystyczne ułatwia nabywanie przez podróżnych innych usług turystycznych, m. in. przy okazji jednej wizyty w punkcie sprzedaży, gdy odrębnie płaci się za każdą z usług, a także w sposób ukierunkowany od innego przedsiębiorcy turystycznego.

Impreza turystyczna a obowiązki informacyjne

Nowe przepisy prawa turystycznego nakładają na przedsiębiorców obowiązki informacyjne związane z imprezą turystyczną. Przed zawarciem umowy należy klienta poinformować za pośrednictwem formularza o tzw. standardowych informacjach. W formularzu tym znajdują się dane wskazujące, że klientowi będą przysługiwać wszystkie uprawnienia, o których mowa w prawie turystycznym, a zatem też w dyrektywie unijnej, w tym, że:

  • podróżny powinien otrzymać awaryjny numer telefonu i dane punktu kontaktowego,
  • można przenieść imprezę turystyczną na inną osobę,
  • istnieją okoliczności, kiedy może być podwyższona cena za imprezę turystyczną i kiedy podróżni mogą rozwiązać umowę bez ponoszenia opłat w tym zakresie.

W sytuacji, gdy powiązane usługi turystyczne nie są objęte standardowym formularzem informacyjnym, przedsiębiorca w sposób jasny, zrozumiały i widoczny udziela informacji dotyczących ochrony podróżnego, gdyby doszło do niewypłacalności biura podróży i o wyłączeniu odpowiedzialności za nienależyte wykonanie zobowiązania przez każdego z usługodawców osobno.

Zgodnie z prawem turystycznym oganizator turystyki lub agent turystyczny zobligowany będzie do udzielenia informacji dotyczących głównych właściwości usług turystycznych, które obejmują:

  • miejsca pobytu, trasy, czas trwania imprezy turystycznej,
  • liczbę zapewnionych noclegów, rodzaj, klasę lub charakter środka transportu, informacje dotyczące obiektu zakwaterowania (położenie, rodzaj, kategorię), rodzaj i liczbę posiłków,
  • szczegółowy program zwiedzania, wycieczek, a także innych usług,
  • fakt, czy usługi będą świadczone w grupie i – w miarę możliwości – o przybliżonej liczebności tej grupy,
  • informację o wymaganiach językowych, gdy pewne usługi będą tego wymagały,
  • informację o dostępności do usług dla osób, które mają ograniczoną sprawność ruchową,
  • cenę imprezy turystycznej z podatkiem i wszelkimi innymi dodatkowymi opłatami,
  • kiedy trzeba zapłacić cenę i czy jest wymagana przedpłata,
  • liczbę osób wymaganych do tego, aby odbyła się impreza oraz termin, w jakim podróżny będzie poinformowany o ewentualnym odwołaniu wyjazdu,
  • informację o możliwości rozwiązania umowy,
  • określone przepisy paszportowe, wizowe, sanitarne czy wymagania zdrowotne.

Informacji należy udzielić także w zakresie nazwy i adresu siedziby organizatora turystyki, numerów telefonów lub adresów e-mail, jak i ubezpieczeń obowiązkowych lub dobrowolnych.

Wszystkie powyższe informacje powinny być udzielone w sposób jasny, zrozumiały, widoczny oraz nie mogą wprowadzać w błąd. Jeśli są udostępnione w wersji papierowej, muszą być czytelne.

Znamiennym jest, że jeśli podróżny nie zostanie przed zawarciem umowy poinformowany o dodatkowych opłatach lub kosztach, nie będzie ich ponosił. Cały ciężar dowodowy związany z wykazaniem, że powyższe obowiązki informacyjne zostały zrealizowane, spoczywa na przedsiębiorcy turystycznym.

Umowa o udział według prawa turystycznego

Zgodnie z zasadą przejrzystości umowa o udział w imprezie turystycznej musi być sporządzona w sposób prosty, zrozumiały i czytelny. Powinna zawierać – oprócz informacji opisanych powyżej jako obowiązki informacyjne – także:

  • dane osoby reprezentującej organizatora turystyki lub pilota wycieczki,
  • nazwę podmiotu, który zapewnia ochronę na wypadek niewypłacalności,
  • informację o prawie do przeniesienia uprawień i przejęcia obowiązków przez podróżnego,
  • wymagania specjalne dotyczące świadczonej usługi, na które strony umowy wyraziły zgodę,
  • informację o procedurach wewnętrznych dot. rozpatrywania skarg i metod pozasądowych rozwiązania sporów,
  • informację, że podróżny ma obowiązek poinformować o wszelkich niezgodnościach stwierdzonych w trakcie realizacji imprezy turystycznej,
  • informacje dot. kontaktu z osobą niepełnoletnią, gdy nie towarzyszy im rodzic ani inna upoważniona osoba,
  • informacje o obowiązkach organizatora turystyki.

Przeniesienie uprawnień i przejęcie obowiązków przez podróżnego

Podróżny ma prawo przenieść na inną osobę prawa przysługujące mu z tytułu udziału w imprezie turystycznej. Prawo turystyczne określa, że może to nastąpić bez zgody organizatora imprezy, jednak osoba, której przekazuje się uprawnienia, musi przejąć także obowiązki wynikające z umowy oraz spełnić warunki udziału w tym wyjeździe.

Warto przy tym wskazać, że podróżny powinien poinformować o tym organizatora w rozsądnym terminie. W każdym przypadku rozsądny termin oznacza nie później niż 7 dni przed rozpoczęciem wyjazdu.

Pamiętać jednak należy, że za niezapłaconą pełną część wycieczki, a także za koszty powstałe w wyniku zmiany podróżnego, odpowiedzialność solidarną ponoszą podróżny i osoba, która przejmuje po nim uprawnienia.

Podwyższenie ceny imprezy turystycznej

Podwyższenie ceny jest możliwe, gdy wyraźnie zastrzeżono to w umowie dotyczącej imprezy turystycznej i jednocześnie podróżny ma możliwość żądania obniżenia ceny, gdy dojdzie do obniżenia kosztów, które nastąpiło po zawarciu umowy, a przed rozpoczęciem wyjazdu.

Umowa powinna określać sposób obliczania zmiany ceny. Podwyższenie jest jednak możliwe tylko na skutek zmiany cen paliwa lub innych źródeł zasilania, wysokości podatków, opłat lotniskowych czy zmiany kursów walut. Warto pamiętać też o tym, że cena nie może być podwyższona w okresie 20 dni przez datą wyjazdu.

Jednostronne zmiany warunków umowy

Prawo turystyczne zakłada, że organizator wyjazdu będzie mógł (przed jego rozpoczęciem) dokonać zmiany warunków wyjazdu w sposób jednostronny, spełniając jednocześnie poniższe elementy. Są to:

  • zastrzeżenie takiej możliwości w umowie,
  • określenie, że zmiana nie jest znaczna,
  • poinformowanie o tym podróżnego w sposób jasny, zrozumiały, widoczny i na nośniku trwałym (np. w postaci wiadomości e-mail).

Odstąpienie od umowy przed jej rozpoczęciem

Prawo do odstąpienia od umowy o udział w imprezie turystycznej przysługuje każdemu podróżnemu w każdym czasie, jednak przed rozpoczęciem wyjazdu. Może to się jednak wiązać z poniesieniem kosztów.

Nie poniesie on jednak żadnych kosztów, gdy odstąpił od umowy w przypadku wystąpienia nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności występujących w miejscu docelowym lub jego najbliższym sąsiedztwie, które mają znaczący wpływ na realizację imprezy turystycznej lub przewóz podróżnych do miejsca docelowego. W takiej sytuacji nie można żądać odszkodowania ani zadośćuczynienia.

Nadto, konsument, który zawarł umowę poza lokalem przedsiębiorstwa, może w ciągu 14 dni odstąpić od niej bez podania przyczyny i ponoszenia kosztów, chyba że doszło do ustnych negocjacji.

Nowe prawo turystyczne a odpowiedzialność organizatora

Zgodnie z nowymi przepisami, organizator ponosi odpowiedzialność za niewykonanie lub nieprawidłowe wykonanie usługi turystycznej zgodnie z umową łączącą strony, bez względu, czy wykonuje tę usługę sam organizator czy inny dostawca. Podróżny powinien zawiadomić o niezgodnościach w miarę możliwości w trakcie trwania wyjazdu.

Warto dodać, że osoba, która chce skorzystać z wyjazdu nie może zrzec się praw, które nadaje mu podtytułowa ustawa obejmująca prawo turystyczne. Wszystkie zapisy umowy i oświadczenia, która są mniej korzystne dla podróżnych niż zapisy ustawy, są nieważne. W ich miejsce wchodzą wówczas zapisy ustawy.

Od lipca 2018 roku nie zmienią się roszczenia, które nam przysługują. Zmianie ulegnie natomiast to, że nie będzie już wskazanego terminu, w jakim trzeba złożyć reklamację. Ustawa wskazuje tylko, że roszczenia przedawniają się z upływem 3 lat. Tyle zatem mamy czasu na zgłoszenie reklamacji. Nadto, reklamację można kierować do agenta turystycznego, który przekazuje niezwłocznie pismo do organizatora turystyki.

O charakterze ewentualnych roszczeń, jakich możemy domagać się od organizatora turystyki, pisaliśmy już wielokrotnie na naszym blogu. W tym miejscu serdecznie zachęcamy do lektury tych wpisów dostępnych pod poniższymi tagami.

Prawo turystyczne – najnowsze zmiany
4.9 (98.44%) 64 votes

Kategoria: Prawo cywilne
Podziel się:
KomentarzeBrak komentarzy do “Prawo turystyczne – najnowsze zmiany”
Skomentuj pierwszy.

Dodaj komentarz